TPL_GK_LANG_MOBILE_MENU

IMMUNOFLUORESCENCJA POŚREDNIA

Swiecenie
IMMUNOFLUORESCENCJA POŚREDNIA Z TKANKAMI ZWIERZĘCYMI

Większość przeciwciał można wykryć techniką immunofluorescencji pośredniej z zastosowaniem różnych substratów tkankowych. Standardowym substratem do oceny przeciwciał onkoneuronalnych jest skrawek móżdżku małpy zapewniający podstawowe spektrum antygenów neuronalnych (detekcja przeciwciał anty-Hu, Yo, Ri, CV2, Ma, przeciw amfifizynie). Oprócz móżdżku stosuje się również inne tkanki zwierzęce w celu identyfikacji pozostałych przeciwciał np. nerwy rdzenne (anty-MAG, mielina), nerwy bezrdzenne (przeciwciała przeciwko niemielinowanym nerwom), trzustka (anty-GAD), hipokamp (anty-NMDA, AMPA rec., GABAB rec., VGKC (LGI1, CASPR2, DPPX)), nerw wzrokowy (anty-akwaporyna 4).

ZASADA TESTU

Schemat Innekolory

Umieszony na szkiełku podstawowym substrat zwierzęcy inkubuje się z surowicą pacjenta, a następnie dokonuje się detekcji za pomocą przeciwciał drugorzędowych sprzęgniętych z fluoroforem np. fluoresceiną (FITC). Oceny specyficznych wzorów fluorescencji dokonuje się pod mikroskopem.  

IMMUNOFLUORESCENCJA POŚREDNIA Z KOMÓRKAMI TRANSFEKOWANYMI

Trans1

Modyfikację metody immunofluorescencji pośredniej stanowi test wykorzystujący ludzkie komórki transfekowane plazmidem zawierającym cDNA odpowieniego antygenu tzw. cell based assay. Dzięki tej metodzie możliwa jest wysoka ekspresja danego białka w komórkach, które pierwotnie go nie posiadają. Dużym ułatwieniem tej metody jest również szybka i łatwa ocena preparatów. Nie oceniamy tutaj charakterystycznego wzoru fluorescencji struktur układu nerwowego, jak w przypadku tkanek zwierzęcych, a jedynie różnicujemy reakcję pozytywną od negatywnej. Dzięki komórkom transfekowanym możliwa jest również ekspresja tych antygenów, które z powodu bardzo skomplikowanej struktury są bardzo trudne do wyprodukowania metodami inżynierii genetycznej w postaci białek rekombinowanych np. receptory powierzchniowe, kanały jonowe (jak: NMDA rec., AMPA rec., GABAB rec., DNER, VGKC (LGI1, CASPR2, DPPX), akwaporyna-4). Dodatkowo ocena fluorescencji na standardowym substracie tkankowym do oceny przeciwciał przeciwko białkom powierzchniowym neuronów, jakim jest hipokamp, nie daje w tym przypadku charakterystycznego typu świecenia i nie jest możliwe różnicowanie przeciwciał.

ZASADA TESTU

Bio6

Umieszczone na szkiełku podstawowym komórki transfekowane oraz na osobnym Biochipie komórki transfekowe pustym plazmidem (stanowiące kontrolę reakcji niespecyficznych) inkubuje się z surowicą pacjenta. Detekcji związanych przeciwciał dokonuje się za pomocą drugorzędowych przeciwciał sprzęgniętych z fluoroforem np. fluoresceiną (FITC). Ocenę szkiełka dokonuje się pod mikroskopem różnicując reakcję pozytywną od negatywnej.

WAŻNE INFORMACJE

  • Wykorzystując immunofluorescencję jako podstawową metodę oznaczania przeciwciał onkoneuronalnych należy pamiętać, że wynik ujemny nie wyklucza rozpoznania zespołu paranowotworowego. Nie każdy rodzaj przeciwciał można wykryć tą metodą. Dlatego zaleca się równoległą diagnostykę inna niezależną metodą zarówno w przypadku wyniku ujemnego jak i dodatniego (weryfikacja).
  • W celu wykluczenia występowania innych autoprzeciwciał mogących wpłynąć na wynik testu, zaleca się równoległą diagnostykę różnicową np. w kierunku przeciwciał przeciwjądrowych (ANA).
  • Metoda immunofluorescencji pośredniej pozwala na jakościową ocena przeciwciał (wynik dodatni lub ujemny) jak również na ocenę półilościową z podaniem miana (ostatnie rozcieńczenie surowicy na którym widoczne jest specyficzne świecenie).

Literatura:

1. Recommended diagnostic criteria for paraneoplastic neurological syndromes. F. Graus al.. J Neurol Neurosurg Psychiatry 2004;75:1135–1140. doi: 10.1136/jnnp.2003.034447
2. Jakie przeciwciało i jaki nowotwór w którym zespole paranowotworowym, komentarz: G. Gromadzka. Medycyna praktyczna Neurologia 2010/06 na podstawie. Artykuł oryginalny: Which antibody and which cancer in which paraneoplastic syndromes. P. Gozzard, P. Maddison. Practical Neurology 2010; 10: 260-270
3. Neurologiczne zespoły paranowotworowe. S. Michalak, W. Kozubski. Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, nr 1
4. Klasyfikacja i rozpoznanie neurologicznych zespołów paranowotworowych. S. Michalak. Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, nr 4
5. Paraneoplastische Syndrome. Leitlinien der Deutsche Gesellschaft für Neurologie, 2008

Strona Euroimmun.pl wykorzystuje cookies. Korzystając z tej strony internetowej, dajesz zgodę na używane plików cookie. Aby uzyskać więcej informacji odwiedź naszą politykę prywatności.

Akceptuję pliki cookie dla tej strony >