• Gdzie zrobić badanie?
  • Znaczenie kliniczne










































Podział przeciwciał antyneuronalnych

W 2004 roku europejska grupa ekspertów zaprezentowała kryteria diagnostyczne rozpoznania neurologicznych zespołów paranowotworowych. Zaproponowany algorytm opiera się na:

• obecności klinicznych objawów zespołów neurologicznych (klasycznych lub nieklasycznych),
• obecności przeciwciał onkoneuronalnych (dokładnie określonych lub częściowo scharakteryzowanych),
• wykryciu nowotworu czasowo związanego z objawami neurologicznymi (w ciągu 5 lat).

Dokładnie określone przeciwciała onkoneuronalne to takie, które spełniają następujące warunki:

• są możliwe do identyfikacji na substratach tkankowych w testach immunohistochemicznych, (np. immunofluorescencji pośredniej) oraz dają pozytywna reakcję z rekombinowanymi białkami w teście immunoblot,
• są bardzo często związane z obecnością nowotworu,
• występują w dobrze scharakteryzowanych zespołach neurologicznych,
• istnieją jednoznaczne dane literaturowe na ich temat,
• cechuje je niska częstość występowania u pacjentów bez nowotworu (dane poparte badaniami epidemiologicznymi).

Podział ten opierał się na dostępnym w tamtych czasach poziomie wiedzy, wynikach badań oraz możliwościach diagnostycznych. Od opublikowania pracy minęło już kilkanaście lat, podczas których poczyniono bardzo duże postępy w tej dziedzinie. Udało się zidentyfikować wiele nowych przeciwciał w neurologicznych zespołach paranowotworowych, wskazano również ich związek z występowaniem określonych nowotworów oraz zidentyfikowano antygeny docelowe dla przeciwciał. Obecnie dysponujemy również testami diagnostycznymi powalającymi na łatwą i szybką detekcję wielu nowych opisanych przeciwciał. Z tego powodu omówiony powyżej podział przeciwciał wymaga aktualizacji w oparciu o nowe doniesienia naukowe z ostatnich lat.